Zagadka:

Butelka wina kosztuje tysiąc złotych. Wino jest droższe od butelki o dziewięćset złotych. Ile kosztuje butelka?

taster

Jestem coraz bliżej oświadczyn jednej dziewczynie. Nie umiem już dłużej siedzieć samemu w domu. Ile można? Jeśli chodzi o jakiś związek to nic się w moim życiu nie dzieje. A strasznie tego chcę.

Nie mogę już wytrzymać tego, że nie mam z kim się objąć, przytulić, pogłaskać, porozmawiać, pożartować. Źle znoszę brak dotyku. Jest mi bardzo potrzebny. Sex też jest mi potrzebny ale bardziej czyjaś obecność - koniecznie dziewczyny, bo na pewno nie jestem homo.

Niedługo będzie trzeba zebrać siły i pojechać do niej i powiedzieć, że się jej pragnie.

Matka - cichy morderca

(...)

Nienawidzę mojej matki,

jej spojrzenia, jej wyrazu twarzy, który nie ma nic wspólnego z ludzkim. Każdy jej dotyk zabija we mnie chęć bycia samodzielnym i odpowiedzialnym za swoje życie. Odbiera mi chęć do zabawy, do cieszenia się z tego kim jestem.

Każdy jej dotyk to jak przywołanie do wieku niemowlęctwa, kompletnego braku możliwości działania.

Czasem myślę, ze moja matka chce, abym całe życie jej małym synkiem. Nie pozwolę jej na to.

Moja matka jest jak rozżarzony węgiel: parzy kiedy się go trzyma w rece. Jedyne wyjście to odrzucić go od siebie.

Czasem myślę, ze nie ma większego tchórza niż moja matka, który tak się boi odpowiedzialności i samodzielnego zycia. Rzygać się chce.

Chcę zostać aktorem

Dawno tutaj niczego nie napisałem, nawet pomimo tego, że dostałem taki miły komentarz od natalki-piłkarki ;). Dziś tylko trzy słowa:
Chcę zostać aktorem.

Fryzjerskie gry

Dziś chciałem opisać swoją wizytę u fryzjera oraz wnioski, które z niej wyciągnąłem.

Zapragnąłem odwiedzić fryzjera. Na głowie włosy w strasznym nieładzie, a przecież na codzień przebywam wsród kulturalnych ludzi. Czas o siebie zadbać.

Po pracy, wracając do domu, wstąpiłem do mojego zakładu fryzjerskiego i umówiłem się na 19 na strzyżenie. Kiedy dochodziła umówiona godzina umyłem zeby (żeby nie razić nieswieżym oddechem) i poszedłem sie ostrzyc.

W trakcie strzyżenia uciąłem sobie pogawędkę z golibrodą: rozmawialiśmy o pracy, o nauce oraz o tym co to znaczy mieć fach w ręku.

Mój cyrulik okazał się być uważnym słuchaczem. Delikatnie spytał mnie jak mi idzie w pracy. Odpowiedziałem zgodnie z prawdą, że dobrze i prawdopodobnie zostanie mi zaproponowane przedłużenie umowy. I to był błąd...

Na koniec strzyżenia dowiedziałem się, że mam zapłacić o 5 zł więcej niż przed dwoma miesiącami - zamiast 35 to 40 zł. Choć mogłem zaprotestować to jednak nie zrobiłem tego. Bez słowa zapłaciłem i wyszedłem z zakładu.

Nie ma wątpliwości: mój fryzjer zrobił mnie na szaro. Widziałem w jego oczach jak się cieszył, że okazał sie sprytniejszy. Ech.... 1:0 dla golibrody.

Ale mecz nadal trwa. Za miesiąc znów będe musiał się ostrzyc. jednak tym razem sie przygotuję. Mój plan jest co następuje:

1. Na dzień przed strzyżeniem poprosze Mamę, żeby zadzwoniła do fryzjera i spytała ile kosztuje najprostrze strzyżenie dla mężczyzny.
2. Jeśli fryzjer odpowie, że 35 wtedy Mama mnie umówi na wizytę z podaniem mojego nazwiska.
3. Jeśli cyrulik powie, że 40 to Mama nie będzie mnie umawiać i pójdę się ostrzyc mając w świadomości, że własnie tyle teraz kosztuje strzyżenie.

Morał z tej historii jest prosty: nie należy się przechwalać sukcesami w pracy przed ludźmi, którzy wykonują dla nas różne usługi. Sukces najczęściej przekłada sie na pieniądze i każdy ma ochotę od razu nas (tych z sukcesami) doić. Buźka i nie dawajcie się. Pozdrawiam

Stosunki ze współpracownikami

Hej.

Ten post będzie o tym dlaczego nie opłaca się byc agresywnym w pracy.

Agresja prowadzi do braku zrozumienia. Może też prowadzić do rękoczynów, ale piszę tu o przypadku gdy w konflikcie nie doszło do nich. Tak więc brak zrozumienia wynika z wzajemnej niechęci uczestników konfliktu - nie znają oni przyczyn agresywnego zachowania swoich przeciwników w konflikcie. Co więcej nie potrafią dostrzec pozytywnych zachowań u swoich przeciwników. Wszystko przesłaniają im złe wspomnienia pochodzące z konfliktowej sytuacji.

Nierozwiązane konflikty gromadzą się w ludziach. Jeśli uczestnicy konfliktu nie wyjaśnią sobie swojego zachowania, to pozostają z niewypowiedzianym pytaniem: "Dlaczego byłeś wobec mnie taki nieprzyjemny?".

Ofiarom konfliktu będzie przykro, a potem mogą się sfrustrować.
Sprawcy nieporozumień również są ofiarami - w tym sensie, że ich też dopadnie frustracja, gdy ludzie, wobec których byli nieprzyjemni, odwrócą się od nich. Nie wiem co może pomóc tym ludziom - chyba tylko rozmowa z ofiarami, wyjaśnienie i przeproszenie za swoje zachowanie.

Sądzę, że jest nadzieja na poprawę stosunków pomiędzy uczestnikami konfliktów. Można to osiągnąć poprawnym zachowaniem. Może nawet nie trzeba przepraszać. Tylko od pewnego momentu zacząć się zachowywać fair.